Filtremdekiler

Onu takip ettiğini düşündüğü gölgeler vardı ardında. Belki de onu takip eden tek gölge kendisininkiydi. Hem neden bu kadar korkuyordu ki? Bu kadar şüpheci olması normal miydi? Gece, zifire yaklaşan mertebede karanlıktı. Bu karanlıkta değil gölge, ışık bile yoktu. Boş caddenin kaldırımlarında sakin sakin yürürken, sanki yoldan katil arabalar geçecekmiş de kaldırıma çıkamayacaklarmış gibi kendini güvende hissediyordu. Ama ya onu takip eden, kuşkulandığı gölgeler kaldırıma tırmanabiliyorlarsa? Peki, o zaman ne olacaktı? Çocukluğundan beri dişçiden korkardı. Kazım amcası her seferinde ona “şimdi bitti, ” der ama hiç bitmezdi. Şimdi bittiler sürerken ağzındaki tıkırtıları hiçbir siniri beynine ulaştıramasa da östaki borusundan bütün sesler kulağına ulaşıyor ve beyni sadece dişinden çıkan seslere bir görüntü ve acı kazandırıyordu. Bu geceki gölge kuşkusu da aynı kanalla acı çekmesine neden oluyordu. Tek farkı östaki borusunun bir ucunda uyuşmuş ağızda, kerpetenlerin varlığında oluşan tükürü...

Önce kendime gözlerden ırak bir yer seçmeliyim, sonra üzerime giz perdesi çekip bu duygulardan kurtulmalıyım. İnsan hiç istemediği bir anda, hiç olmadığı kadar yalnız kalırsa ne olur? Bunu kabullenmez, belki de ben kabullendim, ama yine de içimde dürtüler var dışarıya çıkmak için göz kapaklarımı biraz daha açmamı, konuşurken ağzımı biraz daha açmamı bekleyen. Onlar yüzünden yemek yemeğe korkar bir hale mi geldim acaba? Yoksa karanlıkta etrafa göz atmaya da mı korkuyorum? Belki korkarken bile daha çok korkuyorum, göz uyumumun sonuçlarından. Her şey ben boş boş otururken onun birden karşıma çıkmasıyla oluverdi. Yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Zaten kötü şeyler hiç beklemediğin anda aniden gelip arkadan soğuk bıçağını, omurilik soğanına değil de, midene saplamaz mı? Bizi süründürmez mi? Öylece oturuyordum bilgisayar karşısında, gözlerimi dikmiş bir şeyler yazmaya çalışıyordum. Yalınlıktan uzaklaşmamaya çalışırken aniden yalnızlığın odama girdiğini hissettim. Odada yalnızdım ama o da yalnı...