Filtremdekiler

Bölüm 3: Kırmızı Işıklı Sokak Bugün bir fuar gezisi için patronum beni Amsterdam’a gönderdi. Bir gece burada kalıp ertesi gün İstanbul’a döneceğim. Evlendiğimizden beri karımdan ayrı kalacağım ilk gece bu. Biraz boşlukta gibiyim. Otelde de oturulmaz bütün gece, fuara da dönemem. Sahi fuarda ve sokaklarda ne güzel kızlar var. Hepsi de karımdan güzel ama ben hiçbirini sevmiyorum. Bir tek karımı seviyorum. Zaten onların hiçbiri de bana karımın baktığı gibi bakmıyor. Özledim ya karımı. Otel odamda oturacağıma, bari çıkayım dışarı karıma hediye bir şeyler bakayım. Bu etekle, bisiklete binme huyu ne Allah aşkına? Bu kızların bir tarafları üşümüyor mu? Üstelik birçoğunun etekleri bile görünmüyor. Ne o öyle iki parmak? Bunların anneleri babaları yok mu, nasıl izin veriyorlar kızlarına anlamıyorum. Kesin ders çalışmaya çıkıyoruz demişlerdir babalarına. Hadi geçtim onu, şimdi bu kızlar soğuktan üreşme yeteneklerini kaybederlerse ne olacak? Yazık günah ya, olacak iş mi? Bu sokaktakil...

Bölüm 2:   Ah O Eski Şarkılar Bugün karımı sevmeye başlamamın 2.ayı. Aslında onu sevmeye başlayışımın 1.yılı ama ilk 10 ay evli olmadığımız için karım olarak sevdiğimi söylemek doğru olmaz. Yoksa eskiden karımı sevmiyor muydum? Hayat ne kadar garip; Önce görür görmez âşık oluyorsun, peşinden koşuyorsun, arkadaşlarına nanik yapıyorsun, o kadar uğraştıktan sonra bir evlenme teklifi patlatıyorsun, kabul ediyor, karın oluyor ve bir gün onu sevmediğini anlıyorsun. Hem de bu kadar basit bir akıl yürütmeyle. Daha iyi akıl yürütebilsem kim bilir bunu ne zaman fark ederdim… Akılsız başım yüzünden yanlış ilişkilere sürükleniyorum. Üstüne üstlük bir de evleniyorum. Karım olacak kadın da hiç uyarmıyor ha! İnsanlık ölmüş arkadaş! İnsanlık ölünce haliyle aşk da ölmüş. Nerede o eski dedelerimizin âşık olduğu dönemler? O dönemlerde yaşayıp, karıma tekrar âşık olmak isterdim. O eski dönem, siyah beyaz aşkı iliklerine kadar hissettirirdim ona. O zamanlara dönünce, restoranda belki masasına ot...