Yalnız Adam
Önce kendime gözlerden ırak bir yer seçmeliyim, sonra üzerime giz perdesi çekip bu duygulardan kurtulmalıyım.
İnsan hiç istemediği bir anda, hiç olmadığı kadar yalnız kalırsa ne olur? Bunu kabullenmez, belki de ben kabullendim, ama yine de içimde dürtüler var dışarıya çıkmak için göz kapaklarımı biraz daha açmamı, konuşurken ağzımı biraz daha açmamı bekleyen. Onlar yüzünden yemek yemeğe korkar bir hale mi geldim acaba? Yoksa karanlıkta etrafa göz atmaya da mı korkuyorum? Belki korkarken bile daha çok korkuyorum, göz uyumumun sonuçlarından.
Her şey ben boş boş otururken onun birden karşıma çıkmasıyla oluverdi. Yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Zaten kötü şeyler hiç beklemediğin anda aniden gelip arkadan soğuk bıçağını, omurilik soğanına değil de, midene saplamaz mı? Bizi süründürmez mi? Öylece oturuyordum bilgisayar karşısında, gözlerimi dikmiş bir şeyler yazmaya çalışıyordum. Yalınlıktan uzaklaşmamaya çalışırken aniden yalnızlığın odama girdiğini hissettim. Odada yalnızdım ama o da yalnızdı. Önce odayı birden soğuttu ve üşüyerek büzülmemi istedi, böylece beni bulması kolaylaşacaktı ve kaçmam zorlaşacaktı.
Böyle şeyleri hiç tatmadığımı biliyor muydu acaba? Yoksa yoldan geçerken mi uğramıştı? Kim bilir kimden ayrılarak onu mutlu etti ya da kim onu kovdu üzerinden de, yalnızlığı üzdü. Arkamdan dolaşacağını biliyordum. En savunmasız anımı bekleyecekti, ona karşı koyamayacaktım. İkimiz de farklı boyutlardayız, arkadaş olmamız imkânsız. Onunla mücadele etmem anlamına geliyordu bu. Ama deneyimli düşman öyle bir anda saldırıya geçiyordu ki, yapabileceklerin çok kısıtlanmış oluyordu. Saldırdı. Esir aldı bedenimi, o gün bu gündür içimde karamsar bir hava, her şeye üzülen, inancı zayıf biri var. Ama o günden beri içimde yaptığından ötürü pişmanlık duymayan, hedef aldığı kişilerin kabuğunun erimesinden zevk alan, mutlu bir şey var. Bir varlık.
Bir gün bu ikisini ayıracağım, yakında bir zamanda bunu hissediyorum. Ama bazen düşünmeden edemiyorum acaba birbirlerini özleyecekler mi?
Özgün Salih USAL
İnsan hiç istemediği bir anda, hiç olmadığı kadar yalnız kalırsa ne olur? Bunu kabullenmez, belki de ben kabullendim, ama yine de içimde dürtüler var dışarıya çıkmak için göz kapaklarımı biraz daha açmamı, konuşurken ağzımı biraz daha açmamı bekleyen. Onlar yüzünden yemek yemeğe korkar bir hale mi geldim acaba? Yoksa karanlıkta etrafa göz atmaya da mı korkuyorum? Belki korkarken bile daha çok korkuyorum, göz uyumumun sonuçlarından.
Her şey ben boş boş otururken onun birden karşıma çıkmasıyla oluverdi. Yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Zaten kötü şeyler hiç beklemediğin anda aniden gelip arkadan soğuk bıçağını, omurilik soğanına değil de, midene saplamaz mı? Bizi süründürmez mi? Öylece oturuyordum bilgisayar karşısında, gözlerimi dikmiş bir şeyler yazmaya çalışıyordum. Yalınlıktan uzaklaşmamaya çalışırken aniden yalnızlığın odama girdiğini hissettim. Odada yalnızdım ama o da yalnızdı. Önce odayı birden soğuttu ve üşüyerek büzülmemi istedi, böylece beni bulması kolaylaşacaktı ve kaçmam zorlaşacaktı.
Böyle şeyleri hiç tatmadığımı biliyor muydu acaba? Yoksa yoldan geçerken mi uğramıştı? Kim bilir kimden ayrılarak onu mutlu etti ya da kim onu kovdu üzerinden de, yalnızlığı üzdü. Arkamdan dolaşacağını biliyordum. En savunmasız anımı bekleyecekti, ona karşı koyamayacaktım. İkimiz de farklı boyutlardayız, arkadaş olmamız imkânsız. Onunla mücadele etmem anlamına geliyordu bu. Ama deneyimli düşman öyle bir anda saldırıya geçiyordu ki, yapabileceklerin çok kısıtlanmış oluyordu. Saldırdı. Esir aldı bedenimi, o gün bu gündür içimde karamsar bir hava, her şeye üzülen, inancı zayıf biri var. Ama o günden beri içimde yaptığından ötürü pişmanlık duymayan, hedef aldığı kişilerin kabuğunun erimesinden zevk alan, mutlu bir şey var. Bir varlık.
Bir gün bu ikisini ayıracağım, yakında bir zamanda bunu hissediyorum. Ama bazen düşünmeden edemiyorum acaba birbirlerini özleyecekler mi?
Özgün Salih USAL
Yorumlar