Oğul
Aslında burnu da benim burnuma benziyor. Gözleri kapalı, onlar hakkında yorum yapamıyorum ama dudakları da benimki gibi, onun da ataları Afrika’dan geliyor sanki. Acaba boyu da uzun mu? Bu şekilde yatarken kestirmek zor. Kilosu benimle kıyaslanmayacak kadar az ama kemoterapide kilosunu kaybetmeyen mi var? Dökülmüş kaşlarında, uyuyan gözlerine rağmen nerede kaldın dercesine bir ifade var. Doğru, nerde kalmıştım? Acı çekiyor mu acaba? Acaba onu daha önceden tanıyor olsam ben acı çeker miydim? Şu an üzülmüyorum ama yılların boşluğundan sonra mutlu da değilim. Niye mutlu olur ki insan bu durumda? 22 yaşından sonra böyle bir haberle hiç tanımadığı birini hastanede görünce, gördüğü için mutlu mu olmalı? Hasta olarak bulduğu için üzülmeli mi? Filmlerde de olur böyle sahneler, -çocuk hiç dinlemeden ağlar kaçar, gider- ama ben çocuk değilim sanırım. Büyüdüm herhalde. Öyle çocukça tepkiler vermeme gerek yok, hem hakikaten çocukça hareketler bunlar. Hemşire yok mu ortalıkta? Geldiğimi haber vere...