5.Yaşım

4yaşından biraz büyüğüm varlığında
Ellerimin yapış yapış olması hiç sorun değil,
Pis kumlarda da oynuyorum,
Minik taşlardan da yutuyorum.
Burnum akmış mı? Dizlerim mi kanamış?
Hiç sorun değil,
Elimde oyuncağım var ya,
Onu biliyorum, bana yetiyor.

5yaşında çocuk gibiyim seninleyken,
Biraz daha hızlansak kanatlandıracağım arabaları
Camdan çıkan en kalın birlerimle
Ne kadar koşsam, yorulmuyorum.
Tişörtüm yapış yapış olsun ne fark eder?
Su içesim geliyor terli terli
Düşünmüyorum akşam ezanını
Dünümü yarınımı,
Tekmeliyorum taşları,
Yürüyorum kaldırım kenarlarını
Derdim yok, param çok
Harçlığım var benim!

6yaşına girmem mümkün değil sıcaklığında,
Harçlıklarımla gizli gizli sana kaçasım var,
Gözümü alıyorsun,
Ambalajın çok parlak ve renkli,
Parlak kırmızı olmalı
Elma şekeri olmalısın,
Yerken damla üzerime olur mu?
Acaba ben de sapın mı olmalıyım?
Yoksa ısıran diş mi?

Yıllar çok hızlı geçecek sen yanımdayken
Ne pastalardan korkacağım
Ne de üzerindeki mumlardan
Üflerim ben kötülüklere, kötülere
Yeter ki bıçağı birlikte tutalım
Dileklerimiz, bizli olsun

Elma şekerim ol benim,
Yapış yapış bırak her yanımı..

Resim: Serap Yigen

Yorumlar

ottomene dedi ki…
herşey bi yana da taş yuttuğun bi gerçekti zamanında :p
18 Ocak 2011 09:49
Unknown dedi ki…
Evlat şiir de iyi, düz yazı da. Edebiyat sağlam. İki koldan yürüyorsun yani. Bunları nerden buluyorsun, daha doğrusu bunları düşünmek ve yazmak için zamanı nerden buluyorsun? Kendini aştın artık. Harikasın.
18 Ocak 2011 10:33
filtremdekiler dedi ki…
İşte babama cevap aslında Orçun'dan.. Hayatımdan ufak tefek bir örnek bulup, onu tohum olarak ekip, dallarından, yapraklarından faydalanıyorum. Çok ilginç çıkış noktalarım olabiliyor. Bu yazıda çıkış noktam elma şekeriydi =)
Zaman konusunda benim de çok şikayetim var, çok iş için, çok az vakit var.
18 Ocak 2011 11:06
Ufuk Kılıç dedi ki…
3 e 5 e bakmam ben,
bildiğim veletken dünya ne kadar büyüktü...
19 Ocak 2011 10:49
Ufuk Kılıç dedi ki…
3 e 5 e bakmam ben,
bildiğim veletken dünya ne kadar büyüktü...
19 Ocak 2011 10:50
MKA dedi ki…
yorumlar çok iyi :) 5. yaşım hepsinden iyi... on numara olmuş bence. Dilaver amcanın da dediği gibi; nereden çıkarıyorsun böyle şeyleri :P
19 Ocak 2011 16:12
Pliforina dedi ki…
Yazılarını okurken hayatta baya pişti olduğumuzu görüp seviniyorum. Bu yazında da; (senin elma şekeri-benim;) pamuk şeker, izafiyet teorisi, ayrıca bir 5 yaş takıntım da vardı, doğum günümde kendimi tuvalete kilitleyip 'ben 5'i çok seviyorummmm 6 olmiycam işteeeeğ!'diye kendimi paralayıp, deli gibi ağlamıştım ehah. 5 şişko ve sempatik bir rakam bence en turuncusundan hemde. Evet, hep 5 kalmalı insan ruhu...
23 Şubat 2012 03:25
filtremdekiler dedi ki…
birlikte 5.yaşımızı yaşayacak birini bulabilsek her şey daha güzel olacak. =))
23 Şubat 2012 12:36
Pliforina dedi ki…
Ben biliyorum, en güzeli için hazırlanıyor şimdi... Bir gün o da olacak! =)
23 Şubat 2012 16:04
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamanın Ucunda

  Ciğerlerime oksijen doldurmaya çalışırken gözlerimi açtım. Yıllardır nefes almıyormuşum gibiydi. Nefesim öksürüğümle bölünüyor, ağzımdan garip sıvılar çıkıyordu. Kusuyor muydum? Boğazımda bir şey mi kalmıştı? Akciğerlerim yanıyordu. Gözlerim yanıyordu. Sanki odada değişik bir gaz vardı. Alışık olmadığım bir gaz. Garip bir kokusu vardı. Hiç alışkın olmadığım bir koku. Asit mi acaba? Sülfür mü? Zehir mi? Biri beni zehirliyordu belki. Ciğerlerimdeki yanmayı da açıklayabilirdi bu. Oldukça kısa nefesler alabiliyordum. Akciğerlerim hemen doluyordu sanki. Ya ağzım çok büyümüştü, çok hızlı hava alabiliyordum ya da ciğerlerim küçülmüştü sanki. Bulanık görüntü yavaş yavaş aydınlanmaya başladı. Çok ışıklı bir odadaydım. İlk izlenimim hastane oluşuydu ama alışılagelmiş hastane odalarına da benzemiyordu. Misal alışılagelmiş beyaz fayansları yoktu, acillerde bulunun o perde duvarlardan yoktu, beyaz veya mavi giyinmiş doktorlar, hemşireler de yoktu. Odada kimse yoktu. Kapı veya duvar bile görem...
Devamı için..

Arabalarım ve Hurdalarım

Yaşamım bir çöplük. Eskimiş, bitmiş ilişkiler, kör noktalara erişmiş arkadaşlıklar, kaybedilmiş aile üyeleri ve en önemlisi eskimesine engel olamadığım arabalarımla dolu. Arabalarıma olan platonik aşkımın sonu yok. 7 evlilik bitirdim, hiçbirine üzülmedim, tek bir göz yaşı dökmedim. Buna karşın 77 model Alfa Romeo Spider’ım kapısına o dangalak taksi şoförü vurduğunda döktüğüm gözyaşının haddi hesabı yok. Etimden et çektiler. Orjinaldi o anlıyor musun beni? Artık orjinal değil. Aynı kapıyı bütün İtalya’da arattım buldum, özel olarak tam 7 kere boyattım. Rengi tutmadı. Bütün arabayı boyatacakmışım. Sana benzer!! Sanki biz bilmiyoruz. Kapının orjinalliği bozuldu, bari her tarafınınkini bozalım. Sen arabanın bir tekerleği patlayınca diğer üçünü de patlatıyor musun? Aslında böyle yazınca mantıksız da gelmedi. Sonuçta bütünlük bozulacak. Lastik konusunda lafımı geri aldım Arabalarımla özel bir bağım var, onlardan kopamıyorum. Ne kadar eskirlerse eskisinler, ne kadar kapıları değişirse de...
Devamı için..

Martin

Martin gece uyurken gördüğü rüyalar yüzünden annesinin gözlerine bakamayacak bir utangaçlıkla uyandı. Ergenlikte böyle şeyler normaldi ama o buna alışamamıştı. Şöyle bir etrafına baktı, evet yatağı ıslaktı yine. Başka diyarlarda rüyasında yaptıklarının sonuçlarını, denizlerin tuzluluk sebebi olarak açıklayacaklardı ama o bundan haberi olmadan annesine bakındı. Kahvaltı hazır mıydı acaba? Ufaktan kuyruk hareketleriyle önce etrafındaki suyu dağıttı, iz bırakmamalıydı. Sonra etrafa bakındı. Annesinden hiç iz yoktu. Annesi ondan çok utanıp onu terk etmiş olabilir miydi? Yoksa annesine kötü bir şey mi olmuştu? Uyku mahmurluğundan tam açılmamış gözleri, tam açıldı. Burun delikleri büyüdü, annesinin kokusunu aradı. Yoktu. Annesi av olmuş olabilir miydi? Annesi onun için dünyadaki en önemli şeydi. Onu aylarca karnında taşıyıp, doğurduktan sonra da bakımını üstlenmişti. Onun gece gündüz yaptığı işi parayla birine yaptırıp yaptıramayacağını düşündü, cevabı netti. Bir ihtimal annesi kendisine ...
Devamı için..