Sütlü Beyin - 3


Bölüm 3: Kırmızı Işıklı Sokak

Bugün bir fuar gezisi için patronum beni Amsterdam’a gönderdi. Bir gece burada kalıp ertesi gün İstanbul’a döneceğim. Evlendiğimizden beri karımdan ayrı kalacağım ilk gece bu. Biraz boşlukta gibiyim. Otelde de oturulmaz bütün gece, fuara da dönemem. Sahi fuarda ve sokaklarda ne güzel kızlar var. Hepsi de karımdan güzel ama ben hiçbirini sevmiyorum. Bir tek karımı seviyorum. Zaten onların hiçbiri de bana karımın baktığı gibi bakmıyor. Özledim ya karımı. Otel odamda oturacağıma, bari çıkayım dışarı karıma hediye bir şeyler bakayım.
Bu etekle, bisiklete binme huyu ne Allah aşkına? Bu kızların bir tarafları üşümüyor mu? Üstelik birçoğunun etekleri bile görünmüyor. Ne o öyle iki parmak? Bunların anneleri babaları yok mu, nasıl izin veriyorlar kızlarına anlamıyorum. Kesin ders çalışmaya çıkıyoruz demişlerdir babalarına. Hadi geçtim onu, şimdi bu kızlar soğuktan üreşme yeteneklerini kaybederlerse ne olacak? Yazık günah ya, olacak iş mi?
Bu sokaktakiler de erkenden yatmış. Herkeste de aynı gece lambaları açık, kırmızı kırmızı. Herhalde IKEA’da ayın ürünüydü, belki de süper indirim yaptılar? Gelmişken ben de mi alsam? Aboovv. O da ne? Kız soyunurken perdeyi açık unutmuş. Ama hiç de saklanmıyor... Acaba yarı çıplak olduğunun mu farkında değil? Yoksa bu şekilde dolaşmak da mı normal? Acaba iç çamaşırlarıyla da bisiklete biniyorlar mı? Yok ya bu sefer gerçekten üşürler. Rüzgâr burnumu, kulaklarımı dondurdu. Şu iki bina ötedeki kız da ne o öyle ya. Şu ingilizceyi biraz daha iyi konuşsaydım ne olurdu sanki? Manken mi acaba? Belki de ünlüdür. Baksana şu vücuda, kesin Hollywood’tan. Bari gideyim bir imza isteyeyim. Bir imza için 50Euro? Yok artık bu ünlüler de şaşırmışlar. Adını bile bilmiyorum kadının, 50Euro istiyor. Adını hatırladığım biri çıksa kim bilir ne kadar ister. Ama vücudu da öyle taş gibiydi, ben odadayken perdeyi kapatınca bir heyecanlandım. Bana neler yapmaya kalktı öyle! Uf be ne fantezi! Ne biçim şeyler düşünüyorum ya ben evli halimle? Ya karım da aynı şeyleri düşünüyorsa? Hemen farklı şeyler düşünüp, onun düşüncelerini de değiştirmeliyim. Satrançta fil mi daha değerlidir, kale mi? Ben olsam kaleyi tercih ederdim, siyah karelere de gidebiliyor, beyaza da. Ama bir kalem var ve ikinci olarak seçim yapmam gerekse, bu sefer de kaleyi seçerdim. Filim olsa, ikinci olarak gene kaleyi seçerdim. İkili olunca hep 2. Kale olsun istiyorum ama tek olunca fil de olabilir diyorum. Galiba kaleyi biraz daha çok seviyorum. Hem böyle güçlü kuvvetli duvarları var, saldırılarda iyi savunma yapabilecek bir yapı. Peki ya filin neyi var? Hortumu? Güldürme beni filcik, hadi git piyonla oyna sen. Benim kaleyle konuşacaklarım var.
-          Kalecim bana yarına kadar 50Euro borç verebilir misin?

Resim: Görkem Acıyan

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamanın Ucunda

  Ciğerlerime oksijen doldurmaya çalışırken gözlerimi açtım. Yıllardır nefes almıyormuşum gibiydi. Nefesim öksürüğümle bölünüyor, ağzımdan garip sıvılar çıkıyordu. Kusuyor muydum? Boğazımda bir şey mi kalmıştı? Akciğerlerim yanıyordu. Gözlerim yanıyordu. Sanki odada değişik bir gaz vardı. Alışık olmadığım bir gaz. Garip bir kokusu vardı. Hiç alışkın olmadığım bir koku. Asit mi acaba? Sülfür mü? Zehir mi? Biri beni zehirliyordu belki. Ciğerlerimdeki yanmayı da açıklayabilirdi bu. Oldukça kısa nefesler alabiliyordum. Akciğerlerim hemen doluyordu sanki. Ya ağzım çok büyümüştü, çok hızlı hava alabiliyordum ya da ciğerlerim küçülmüştü sanki. Bulanık görüntü yavaş yavaş aydınlanmaya başladı. Çok ışıklı bir odadaydım. İlk izlenimim hastane oluşuydu ama alışılagelmiş hastane odalarına da benzemiyordu. Misal alışılagelmiş beyaz fayansları yoktu, acillerde bulunun o perde duvarlardan yoktu, beyaz veya mavi giyinmiş doktorlar, hemşireler de yoktu. Odada kimse yoktu. Kapı veya duvar bile görem...
Devamı için..

Arabalarım ve Hurdalarım

Yaşamım bir çöplük. Eskimiş, bitmiş ilişkiler, kör noktalara erişmiş arkadaşlıklar, kaybedilmiş aile üyeleri ve en önemlisi eskimesine engel olamadığım arabalarımla dolu. Arabalarıma olan platonik aşkımın sonu yok. 7 evlilik bitirdim, hiçbirine üzülmedim, tek bir göz yaşı dökmedim. Buna karşın 77 model Alfa Romeo Spider’ım kapısına o dangalak taksi şoförü vurduğunda döktüğüm gözyaşının haddi hesabı yok. Etimden et çektiler. Orjinaldi o anlıyor musun beni? Artık orjinal değil. Aynı kapıyı bütün İtalya’da arattım buldum, özel olarak tam 7 kere boyattım. Rengi tutmadı. Bütün arabayı boyatacakmışım. Sana benzer!! Sanki biz bilmiyoruz. Kapının orjinalliği bozuldu, bari her tarafınınkini bozalım. Sen arabanın bir tekerleği patlayınca diğer üçünü de patlatıyor musun? Aslında böyle yazınca mantıksız da gelmedi. Sonuçta bütünlük bozulacak. Lastik konusunda lafımı geri aldım Arabalarımla özel bir bağım var, onlardan kopamıyorum. Ne kadar eskirlerse eskisinler, ne kadar kapıları değişirse de...
Devamı için..

Martin

Martin gece uyurken gördüğü rüyalar yüzünden annesinin gözlerine bakamayacak bir utangaçlıkla uyandı. Ergenlikte böyle şeyler normaldi ama o buna alışamamıştı. Şöyle bir etrafına baktı, evet yatağı ıslaktı yine. Başka diyarlarda rüyasında yaptıklarının sonuçlarını, denizlerin tuzluluk sebebi olarak açıklayacaklardı ama o bundan haberi olmadan annesine bakındı. Kahvaltı hazır mıydı acaba? Ufaktan kuyruk hareketleriyle önce etrafındaki suyu dağıttı, iz bırakmamalıydı. Sonra etrafa bakındı. Annesinden hiç iz yoktu. Annesi ondan çok utanıp onu terk etmiş olabilir miydi? Yoksa annesine kötü bir şey mi olmuştu? Uyku mahmurluğundan tam açılmamış gözleri, tam açıldı. Burun delikleri büyüdü, annesinin kokusunu aradı. Yoktu. Annesi av olmuş olabilir miydi? Annesi onun için dünyadaki en önemli şeydi. Onu aylarca karnında taşıyıp, doğurduktan sonra da bakımını üstlenmişti. Onun gece gündüz yaptığı işi parayla birine yaptırıp yaptıramayacağını düşündü, cevabı netti. Bir ihtimal annesi kendisine ...
Devamı için..